De ouzo smaakt niet meer
een vaag teken
dat het bergafwaarts gaat
richting de zee
die me ook al niet meer wil hebben

Blijft over
ruisende bomen om het huis
een paradijs vol eigenwijze vogels
spelletjes spelend
met de katten

De geur van geiten en groen
een zilt windje
dat de huid streelt
afgewisseld met
imposante stiltes

Krijsende krekels
zoet vogelgefluit
in de verte een vliegtuig
boven aanrollende golven
en een langs tuffende auto

Mijn wereld wordt kleiner
elke dag wat meer
de tafel niet meer overvol
de glazen vol water
naast wat potten honing

De adem wat benauwder
de kracht verdwijnt
maar de zon blijft schijnen
en in de maneschijn
blijft de nacht een stille troost

Mijn lieve Lesvos
je stevige bergen
je imponerende landschappen
blijf mijn geliefden
gelukkig maken, ik ga richting einde.